Premio di poesia

RINA GOVI

1997

Torna all'indice

Solitudine

Solitudine

Ghe domando chi a l'è, e a no risponde,
a cangia comme in mâ cangian e onde;
de votte a l'è assettâ arente a-a tôa,
de ätre a gïa pe' casa bella nûa.

No fise grande pensiae: "A l'è 'na föa",
ma spesso me domando: "Chi me züa
ch'a no segge realtae questa scignöa
ch'a vëgne sempre a fäme compagnia?"

Ve confesso, no so cöse me gïa,
ma vivo coscì intensa ogni mae öa,
che, se anche quarche dubbio ancon me ven,
ho comensòu da tempo a voéighe ben.

Le chiedo chi sia, non risponde
e cambia come in mare cambiano le onde;
a volte è seduta al mio tavolo,
altre gira nuda per la casa.

Se non fosse perché sono adulto, penserei: "È una favola",
ma spesso mi chiedo: "Chi mi giura
che non sia una realtà questa signora
che viene sempre a farmi compagnia?"

Ve lo confesso, non so che cosa mi passi per la testa,
ma vivo così intensamente ogni mia ora
che, se anche mi torna ancora qualche dubbio,
ho cominciato da tempo a volerle bene.